Parafia NMP Wspomożycielki Wiernych

Dopełnieniem sakramentu pokuty jest zadośćuczynienie. „Uczynić zadość” oznacza wyrównanie rachunków, spłacenie długów jakie zaciągnęliśmy przez popełnienie grzechu, wobec Pana Boga, bliźnich, siebie samego i świata, w którym żyjemy.

Po rachunku sumienia, żalu za grzechy i mocnym postanowieniu poprawy, kolejnym krokiem do otrzymania rozgrzeszenia jest szczera spowiedź, która polega na prostym przyznaniu się przed Bogiem i przed Kościołem: „Zgrzeszyłem przeciw miłości Boga i miłości bliźniego.”

Skoro każdy grzech niszczy więź człowieka z Bogiem i wiedzie ku śmierci, „naturalnym” owocem rachunku sumienia i żalu za grzechy jest mocne postanowienie poprawy. Odnosi się ono nie tylko do poprawy życia, ale także do naprawy popełnionego zła, krzywdy, szkody. To jasna decyzja, że od tej spowiedzi nie chcę już grzeszyć i uczynię wszystko, co możliwe, aby tak się stało.

Bez dobrze przeprowadzonego rachunku sumienia niemożliwe jest doświadczenie skruchy – żalu za grzechy, czyli drugiego aktu sakramentu pojednania. Żal za grzechy polega na odważnym i pokornym uznaniu, że zrobiłem źle. Przyznaję się do swoich czynów, chcę się od nich odciąć i uwolnić. Żal stanowi istotny element sakramentu pokuty – przy jego braku spowiedź jest nieważna, ponieważ bez żalu Pan Bóg nigdy nie odpuszcza żadnego grzechu. Należy przy tym zaznaczyć, że żal za grzechy nie polega na przeczytaniu kilku strof z książeczki; ten tekst to tylko pewna forma pomocy, by ten żal wzbudzić.

Sakrament Pokuty i Pojednania składa się z pięciu elementów, które katechizm nazywa „pięcioma warunkami dobrej spowiedzi”. Ich spełnienie jest konieczne do otrzymania rozgrzeszenia. Według wielu współczesnych teologów bardziej poprawne jest mówienie o „pięciu aktach dobrej spowiedzi”. Warunki bowiem zakładają bierność, natomiast akt wskazuje na czynny udział spowiadającego się.

Historia sakramentu pokuty jest fascynująca, gdyż jest to sakrament, którego zewnętrzne formy zmieniały się na przestrzeni wieków w sposób zasadniczy.

Pierwszym z sakramentów uzdrowienia jest Sakrament Pokuty i Pojednania. Swoimi korzeniami sięga on do Starego Testamentu, w którym znajduje się wiele tekstów o pokucie i pojednaniu, przekazujących, że wyznanie win i podejmowanie odnowy dokonuje się wobec Boga we wspólnocie ludu. Starotestamentalna nauka wypełnia się w Jezusie, który nie tyle wzywa do nawrócenia i wiary w Ewangelię, co wskazuje na siebie jako na Tego, z którego przyjściem czas zbawienia się wypełnił. Jan Chrzciciel wzywał do nawrócenia, Jezus natomiast sam odpuszcza grzechy. Co więcej, przekazuje tę władzę Kościołowi.