Pierwszym z sakramentów uzdrowienia jest Sakrament Pokuty i Pojednania. Swoimi korzeniami sięga on do Starego Testamentu, w którym znajduje się wiele tekstów o pokucie i pojednaniu, przekazujących, że wyznanie win i podejmowanie odnowy dokonuje się wobec Boga we wspólnocie ludu. Starotestamentalna nauka wypełnia się w Jezusie, który nie tyle wzywa do nawrócenia i wiary w Ewangelię, co wskazuje na siebie jako na Tego, z którego przyjściem czas zbawienia się wypełnił. Jan Chrzciciel wzywał do nawrócenia, Jezus natomiast sam odpuszcza grzechy. Co więcej, przekazuje tę władzę Kościołowi.
Na to Jezus mu rzekł: Ty jesteś Piotr [czyli Skała], i na tej Skale zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. (Mt 16, 18-19).
Władzę „związywania” i „rozwiązywania” grzechów otrzymuje w pierwszej kolejności Piotr, następnie zostaje ona rozszerzona na Apostołów:
Gdy brat twój zgrzeszy , idź i upomnij go w cztery oczy. Jeśli cię usłucha, pozyskasz swego brata. Jeśli zaś nie usłucha, weź ze sobą jednego albo dwóch, żeby na słowie dwóch albo trzech świadków oparła się cała sprawa. Jeśli i tych nie usłucha, donieś Kościołowi! A nawet jeśli Kościoła nie usłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik! Zaprawdę, powiadam wam: Wszystko, co zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie, a co rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. (Mt 18,15-18).
Bo gdzie są dwaj albo trzej zebrani w imię moje, tam ja jestem pośród nich (Mt 18,20).
W Ewangelii św. Jana natomiast przekazanie władzy odpuszczania grzechów poprzedza Jezusowy dar Ducha Świętego:
Weźmijcie Ducha Świętego! Którym odpuścicie grzechy, są im odpuszczone, a którym zatrzymacie są im zatrzymane. (J 20,22).
Apostołowie byli świadomi władzy odpuszczania grzechów jaką otrzymali od Jezusa. Jednak – jak to wynika z listów św. Pawła – praktyka sprawowania tej władzy kształtowała się nie bez trudu pośród różnych napięć. Pojawienie się poważnych grzechów wśród pierwszych wspólnot chrześcijan było dla nich szokiem i nie zawsze wiedzieli, co w konkretnych sytuacjach należałoby zrobić. Jednakże Kościół Apostolski – rozeznając konkretne przypadki – praktykował otrzymaną władzę „związywania” i „rozwiązywania” mając na względzie przede wszystkim zbawienie człowieka. Mimo, iż Chrystus nie przekazał precyzyjnych wskazań co do sposobu odpuszczania grzechów, to obietnica Jego obecności i działania we wspólnocie oraz dar Ducha Świętego stanowią od tamtego momentu fundament sakramentu pojednania.1
1 Marek Blaza SJ, Dariusz Kowalczyk SJ Dogmatyka. Tom 5. Traktat o sakramentach, Biblioteka "Więzi"- Warszawa 2007, str. 387-392
